Γραφείο αγρότη
Όλες οι πληροφορίες που σχετίζονται με την αγροτική δραστηριότητα του δήμου Βοΐου
Σιτηρά
Τα σιτηρά καλλιεργούνται σε όλο σχεδόν τον κόσμο και θεωρούνται τα σημαντικότερα από τα καλλιεργούμενα φυτά. Κύριος σκοπός της καλλιέργειας είναι η παραγωγή καρπού, ο οποίος έπειτα από την απαραίτητη επεξεργασία, προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση. Ως δευτερεύοντας σκοπός, θεωρείται η παραγωγή βιομάζας για ενσίρωση ή άμεση κατανάλωση. Η κυριότερη τροφή που προέρχεται από τα σιτηρά είναι το ψωμί, με την σίκαλη και το σιτάρι να θεωρούνται κατάλληλα για την αρτοποιία. Επίσης, τα δημητριακά και τα προϊόντα βρώμης αποτελούν σημαντικό κομμάτι της μεσογειακής διατροφής. Οι καλλιέργειες που ευδοκιμούν και μπορούν να αποδώσουν καλύτερα στις κλιματικές και εδαφικές συνθήκες που επικρατούν στην ευρύτερη περιοχή του Βοΐου, είναι το σιτάρι, το κριθάρι και η βρώμη.
Ανάλογα με την εποχή σποράς, τα σιτηρά διακρίνονται σε χειμερινά (σιτάρι, κριθάρι, βρώμη) και ανοιξιάτικα (αραβόσιτος, σόργο). Ο καθορισμός του κατάλληλου χρόνου για σπορά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις κλιματολογικές συνθήκες, την ποικιλία και τον τύπο του εδάφους. Χαρακτηριστικό των σιτηρών αποτελεί το αδέλφωμα, η δυνατότητά τους δηλαδή να σχηματίζουν πολλούς βλαστούς (αδέλφια). Οι βλαστοί σχηματίζονται από τους οφθαλμούς που βρίσκονται στα γόνατα του στελέχους, πάνω από την επιφάνεια του εδάφους.
Σιτάρι
Το σιτάρι θεωρείται το πιο σημαντικό καλλιεργούμενο φυτό σε παγκόσμια κλίμακα σε έκταση και παραγωγή. Καλλιεργείται σε ημίξηρες ή ξηρές περιοχές και σε μεγάλα υψόμετρα, σε ποικιλία εδαφών (από αμμώδη έως και αργιλώδη). Ευδοκιμεί και αποδίδει καλύτερα σε μέσης σύστασης έως βαριά και βαθιά εδάφη, με καλή αποστράγγιση. Τα εδάφη που είναι πλούσια σε οργανική ουσία συνήθως αποφεύγονται γιατί ευνοούν το πλάγιασμα. Οι ποικιλίες του καλλιεργούμενου σιταριού διακρίνονται σε δύο επιμέρους κατηγορίες, τις ποικιλίες μαλακού σιταριού (Γ-46025, Πτολεμαΐδα 1001) και τις ποικιλίες σκληρού σιταριού (Γ-5770 Λήμνος).
Αντέχει τις χαμηλές θερμοκρασίες και για την ανάπτυξη του απαιτεί θερμοκρασία που κυμαίνεται από 3-4 οC έως και 30-32 οC. Ιδανική θερμοκρασία για πολλές λειτουργίες του φυτού θεωρούνται οι 25 οC. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι υψηλές θερμοκρασίες προκαλούν επιβράδυνση της άνθισης (κατά την πρώτη ανάπτυξη), ενώ σε συνδυασμό με την υψηλή σχετική υγρασία αυξάνεται ο κίνδυνος προσβολής από σκωριάσεις. Ο λήθαργος του σιταριού είναι μικρής διάρκειας και οι θερμοκρασίες βλάστησης των σπόρων είναι οι 4 οC (ελάχιστη), 20-25 οC (άριστη) και 37 οC (μέγιστη). Όταν η θερμοκρασία υπερβεί τους 25 οC, προκαλείται ακανόνιστη βλάστηση με αποτέλεσμα ο σπόρος να είναι ευάλωτος σε διάφορα παθογόνα.
Καλλιεργητικές τεχνικές
- Προετοιμασία εδάφους: Κατά τη σπορά, το έδαφος θα πρέπει να είναι βωλώδες και όχι κονιορτοποιημένο. Έτσι, με τα συσσωματώματα του εδάφους, διασφαλίζεται η προστασία των φυτών από τους ψυχρούς ανέμους. Επίσης, ο χειρισμός των υπολειμμάτων του θεριζοαλωνισμού είναι σημαντικός σε περίπτωση που υπάρχει διαδοχή σιτηρών επί σειρά ετών. Η διατήρηση της υφής, της σύστασης και της γονιμότητας του εδάφους είναι υψίστης σημασίας. Τέλος, η διασφάλιση των απαραίτητων συνθηκών υγρασίας, αερισμού και θερμοκρασίας και ο καλός θρυμματισμός του εδάφους συμβάλλουν στην ομοιόμορφη σπορά και την ομαλή ανάπτυξη των φυτών.
- Σπόρος: Χρήση πιστοποιημένων σπόρων, με μεγάλη βλαστικότητα. Ο σπόρος καθαρίζεται και απολυμαίνεται με σκοπό την προστασία του από ασθένειες και την εξασφάλιση ικανοποιητικής φυτείας.
- Σπορά: Η σπορά γίνεται κατά κύριο λόγο με σπαρτικές μηχανές σε γραμμές αμέσως μετά την προετοιμασία του εδάφους, με άριστο βάθος σποράς τα 5 εκ. Μπορεί να γίνει σπορά με το χέρι (χύδην επιφανειακή σπορά), αλλά τα τελευταία χρόνια δεν προτιμάται. Η σπορά συνήθως γίνεται φθινόπωρο-χειμώνα.
- Λίπανση: Το σιτάρι έχει υψηλές απαιτήσεις στα απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία (άζωτο, φώσφορος, κάλιο) για να αναπτυχθεί γρήγορα και να έχει τις επιθυμητές αποδόσεις. Για το λόγο αυτό συνιστάται βασική λίπανση Ν-P-K ή ακόμα και ξεχωριστή λίπανση με μονάδες αζώτου, φωσφόρου και καλίου πριν ή κατά την σπορά σε δόσεις.
- Άρδευση: Το σιτάρι θεωρείται ξερική καλλιέργεια με ελάχιστες απαιτήσεις σε νερό. Σε περιοχές με αρκετές βροχοπτώσεις δεν χρειάζεται άρδευση, ενώ σε περιοχές με χαμηλά ύψη βροχής, συνιστάται συμπληρωματική άρδευση για τη διασφάλιση της ποιότητας και της απόδοσης της καλλιέργειας. Τα χειμερινά σιτηρά παρουσιάζουν υψηλές ανάγκες σε νερό κατά την περίοδο της άνθισης (μέσα Μαρτίου-μέσα Μαΐου).
- Συγκομιδή: Για τη μείωση της πιθανότητας απωλειών κατά τη συγκομιδή, εφαρμόζεται θερισμός και αλωνισμός μετά από ξήρανση κατά λωρίδες στον αγρό.
Εχθροί και Ασθένειες
Κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας του σιταριού, η φυτεία προσβάλλεται από διάφορους εχθρούς και ασθένειες. Οι σημαντικότεροι εχθροί είναι οι:
- Σιδηροσκώληκες: Ζουν στο έδαφος και τρέφονται με ρίζες, σπόρους και οργανική ύλη. Η μεγαλύτερη ζημιά προκαλείται στα νεαρά φυτά την άνοιξη από τις προνύμφες, οι οποίες αναπτύσσονται εκείνη τη περίοδο και τρέφονται με τους σπόρους.
- Αγρότιδα: Οι προνύμφες του εντόμου προσβάλλουν τα νεαρά φυτά, δημιουργώντας στοές στον κόνδυλο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό τους, καθώς και την αποκοπή του στελέχους που βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια του εδάφους.
Για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των εχθρών, οι παραγωγοί συνιστάται να συμβουλευτούν το γεωπόνο τους για τη χρήση των κατάλληλων εντομοκτόνων σκευασμάτων.
Η σημαντικότερη ασθένεια που προσβάλλει το σιτάρι είναι η σκωρίαση και οφείλεται σε μύκητα. Το υγρό περιβάλλον θεωρείται ευνοϊκό για την ανάπτυξη του μύκητα.
Υπάρχουν τρία είδη σκωρίασης:
- Μαύρη σκωρίαση (προσβολή στελεχών): Κόκκινες φλύκταινες σε όλα τα όργανα του φυτού και κυρίως στα στελέχη. Όσο πλησιάζει η ωρίμανση, οι φλύκταινες αποκτούν μαύρη απόχρωση. Ευνοείται από υγρό περιβάλλον.
- Κίτρινη σκωρίαση (προσβολή όλου του φυτού): Δημιουργία φλυκταινών στα περισσότερα φυτικά όργανα, διατεταγμένες παράλληλα με τα νεύρα σχηματίζοντας κίτρινες γραμμές. Το υγρό περιβάλλον θεωρείται ευνοϊκό για την ανάπτυξη του μύκητα.
- Καστανή σκωρίαση (προσβολή των φύλλων): Σχηματισμός πορτοκαλί φλυκταινών στα φύλλα και μεταχρωματισμός σε μαύρο όταν πλησιάζει η ωρίμανση.
Για την αντιμετώπιση των σκωριάσεων συνιστάται η χρήση ανθεκτικών και πρώιμων ποικιλιών, η καταστροφή των μολυσμένων φυτικών υπολειμμάτων και η χρήση θειοκαρβαμιδικών μυκητοκτόνων.
Κριθάρι
Η καλλιέργεια του κριθαριού έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς έχει χαρακτηριστεί ως το φυτό με την καλύτερη προσαρμοστικότητα σε σχέση με τα υπόλοιπα σιτηρά. Αυτό οφείλεται στους πρώιμους τύπους του, που ωριμάζουν νωρίς, αποφεύγοντας τις δυσμενείς επιπτώσεις της απότομης αύξησης της θερμοκρασίας. Στη χώρα μας καταλαμβάνει την δεύτερη θέση σε έκταση, μετά το σιτάρι.
Λόγω της προσαρμοστικότητάς του, ευδοκιμεί σε μεγάλη ποικιλία κλιμάτων, από βόρειες έως και νότιες περιοχές. Ευδοκιμεί και αποδίδει καλύτερα σε αργιλοπηλώδη εδάφη, ενώ αποφεύγεται η καλλιέργειά του σε αμμώδη και συνεκτικά, διότι παρουσιάζει χαμηλότερες αποδόσεις. Προτιμά μέσης σύστασης έως βαριά και βαθιά εδάφη, με καλή αποστράγγιση, καθώς η περίσσεια υγρασίας αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την ανάπτυξή του. Οι ποικιλίες του κριθαριού διακρίνονται σε τρεις επιμέρους κατηγορίες, τις χειμερινές (ανθεκτικές στο ψύχος), τις ανοιξιάτικες (ευαίσθητες στο ψύχος) και τις ενδιάμεσες. Μερικές από τις ποικιλίες κριθαριού είναι η Beka (ΥΓ-3335), η Αττική (ΥΓ-3309) και η Rivale (ΥΓ-2966).
Σε αντίθεση με το σιτάρι, το κριθάρι είναι αρκετά ευαίσθητο στις χαμηλές θερμοκρασίες. Έτσι, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή του χρόνου σποράς. Για την βλαστική ανάπτυξη απαιτεί θερμοκρασία μεταξύ 16-18 οC, ενώ για την αναπαραγωγική απαιτεί θερμοκρασία που κυμαίνεται μεταξύ 25 και 35 οC. Ιδανική θερμοκρασία για πολλές λειτουργίες του φυτού θεωρούνται οι 25 οC. Ο λήθαργος του κριθαριού είναι πιο έντονος από το σιτάρι και οι θερμοκρασίες βλάστησης των σπόρων είναι οι 5 οC (ελάχιστη), 29 οC (άριστη) και 38 οC (μέγιστη). Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι υψηλές θερμοκρασίες (κοντά στους 40 οC) προκαλούν επιβράδυνση της άνθισης (κατά την πρώτη ανάπτυξη), ενώ σε συνδυασμό με την υψηλή σχετική υγρασία αυξάνεται ο κίνδυνος προσβολής από σκωριάσεις.
Καλλιεργητικές τεχνικές
- Προετοιμασία εδάφους: Κατά τη σπορά, το έδαφος θα πρέπει να είναι βωλώδες και όχι κονιορτοποιημένο. Έτσι, με τα συσσωματώματα του εδάφους, διασφαλίζεται η προστασία των φυτών από τους ψυχρούς ανέμους. Επίσης, ο χειρισμός των υπολειμμάτων του θεριζοαλωνισμού είναι σημαντικός σε περίπτωση που υπάρχει διαδοχή σιτηρών επί σειρά ετών. Η διατήρηση της υφής, της σύστασης και της γονιμότητας του εδάφους είναι υψίστης σημασίας. Τέλος, η διασφάλιση των απαραίτητων συνθηκών υγρασίας, αερισμού και θερμοκρασίας και ο καλός θρυμματισμός του εδάφους συμβάλλουν στην ομοιόμορφη σπορά και την ομαλή ανάπτυξη των φυτών.
- Σπόρος: Χρήση πιστοποιημένων σπόρων, με μεγάλη βλαστικότητα. Ο σπόρος καθαρίζεται και απολυμαίνεται με σκοπό την προστασία του από ασθένειες και την εξασφάλιση ικανοποιητικής φυτείας.
- Σπορά: Η σπορά γίνεται κυρίως με σπαρτικές μηχανές σε γραμμές αμέσως μετά την προετοιμασία του εδάφους, με άριστο βάθος σποράς τα 5 εκ. και 16-18 εκ. απόσταση μεταξύ των γραμμών σποράς. Στην Ελλάδα, η σπορά συνήθως γίνεται από τα μέσα μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου (χειμερινή σπορά). Η ανοιξιάτικη σπορά πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν νωρίτερα και αφού τελειώσουν οι ανοιξιάτικοι παγετοί. Ανάλογα με την περιοχή πραγματοποιείται από το τέλος Φεβρουαρίου μέχρι τα μέσα Μαρτίου. Τέλος, σε περίπτωση που το καλλιεργούμενο κριθάρι προορίζεται για βόσκηση, η σπορά γίνεται αρκετά νωρίς (μέσα Αυγούστου-αρχές Σεπτεμβρίου). Μπορεί να γίνει σπορά με το χέρι (χύδην επιφανειακή σπορά), αλλά τα τελευταία χρόνια δεν προτιμάται.
- Λίπανση: Το κριθάρι έχει υψηλές απαιτήσεις στα απαραίτητα θρεπτικά στοιχεία (άζωτο, φώσφορος, κάλιο) για να αναπτυχθεί γρήγορα και να έχει τις επιθυμητές αποδόσεις. Για το λόγο αυτό συνιστάται βασική λίπανση Ν-P-K ή ακόμα και ξεχωριστή λίπανση με μονάδες αζώτου, φωσφόρου και καλίου πριν ή κατά την σπορά σε δόσεις.
- Άρδευση: Το κριθάρι θεωρείται ξερική καλλιέργεια με ελάχιστες απαιτήσεις σε νερό. Ωστόσο, η έλλειψη νερού κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης μπορεί να προκαλέσει μείωση του αδελφώματος και της ανάπτυξης του ριζικού συστήματος. Σε περιοχές με αρκετές βροχοπτώσεις δεν χρειάζεται άρδευση, ενώ σε περιοχές με χαμηλά ύψη βροχής, συνιστάται συμπληρωματική άρδευση για τη διασφάλιση της ποιότητας και της απόδοσης της καλλιέργειας. Οι χειμερινές καλλιέργειες παρουσιάζουν υψηλές ανάγκες σε νερό κατά την περίοδο της άνθισης (μέσα Μαρτίου-μέσα Μαΐου).
- Συγκομιδή: Για τη μείωση της πιθανότητας απωλειών κατά τη συγκομιδή, εφαρμόζεται θερισμός και αλωνισμός μετά από ξήρανση κατά λωρίδες στον αγρό. Η συγκομιδή του κριθαριού γίνεται νωρίτερα από το σιτάρι.
Εχθροί και Ασθένειες
Κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας του κριθαριού, η φυτεία προσβάλλεται από διάφορους εχθρούς και ασθένειες. Οι σημαντικότεροι εχθροί είναι οι:
- Σιδηροσκώληκες: Ζουν στο έδαφος και τρέφονται με ρίζες, σπόρους και οργανική ύλη. Η μεγαλύτερη ζημιά προκαλείται στα νεαρά φυτά την άνοιξη από τις προνύμφες, οι οποίες αναπτύσσονται εκείνη τη περίοδο και τρέφονται με τους σπόρους.
- Θρίπας: Οι προνύμφες προσβάλλουν τα στάχια που δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη, με απομύζηση των ωοθηκών στα άνθη. Η αγονία και η απόπτωση των σταχυών είναι τα αποτελέσματα της προσβολής.
Για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των εχθρών, οι παραγωγοί συνιστάται να συμβουλευτούν το γεωπόνο τους για τη χρήση των κατάλληλων εντομοκτόνων σκευασμάτων. Επίσης, το κάψιμο της καλαμιάς και η χρήση πρώιμων ποικιλιών μπορεί να αποτρέψει τις προσβολές κατά το ευπαθές στάδιο των φυτών.
Η σημαντικότερη ασθένεια που προσβάλλει το κριθάρι είναι η ασθένεια γνωστή ως Κίτρινος νανισμός του κριθαριού (BYDV). Προκαλεί κιτρίνισμα των φύλλων και νανισμό στα φυτά, καθώς και μείωση της ανάπτυξης των ριζών, της γονιμότητας των σταχυών και του μεγέθους των καρπών. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί με διάφορα είδη αφίδων. Για την αντιμετώπιση του ιού χρησιμοποιούνται ανθεκτικές ποικιλίες και έλεγχος των αφίδων με διασυστηματικά εντομοκτόνα. Επίσης, το κριθάρι προσβάλλεται συχνά και από σκωριάσεις, όπως και στην περίπτωση του σιταριού. Για την αντιμετώπισή τους, συνιστάται η χρήση ανθεκτικών και πρώιμων ποικιλιών, η καταστροφή των μολυσμένων φυτικών υπολειμμάτων και η χρήση θειοκαρβαμιδικών μυκητοκτόνων.
Βρώμη
Η βρώμη θεωρείται ως το σιτηρό με τις μεγαλύτερες απαιτήσεις σε υγρασία και για το λόγο αυτό καλλιεργείται κυρίως στο δυτικό τμήμα της χώρας, καθώς χαρακτηρίζεται από συχνότερες βροχοπτώσεις. Έχει δημητριακό καρπό και καλλιεργείται για χρήση ως ζωοτροφή, καθώς και για ανθρώπινη κατανάλωση (νιφάδες βρώμης και αρτοσκευάσματα). Από τις καλλιεργούμενες ποικιλίες στη χώρα μας ξεχωρίζει η κοινή βρώμη, η οποία απαιτεί υγρές και δροσερές περιοχές για να αναπτυχθεί ικανοποιητικά. Επίσης, μεγάλο γεωργικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αγριοβρώμες (A. fatua, A. sterilis) διότι θεωρούνται ανθεκτικά ζιζάνια και δεν εξολοθρεύονται εύκολα.
Η βρώμη μπορεί να προσαρμοστεί σε ποικίλα εδάφη, αρκεί το έδαφος να έχει έστω και μικρή περιεκτικότητα σε θρεπτικά στοιχεία και να υπάρχει επαρκής αποστράγγιση. Αποδίδει σε βαριά, αργιλοπηλώδη και αμμώδη εδάφη με παρουσία αρκετής υγρασίας. Απαραίτητη προϋπόθεση για την ομαλή ανάπτυξη του φυτού είναι η καλή αποστράγγιση του εδάφους και να είναι γόνιμο. Για την ανάπτυξη της απαιτεί θερμοκρασία που κυμαίνεται από 0-5 οC έως και 25-31 οC. Ιδανική θερμοκρασία για πολλές λειτουργίες του φυτού θεωρούνται οι 25 οC. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι υψηλές θερμοκρασίες (μεγαλύτερες των 30 οC) προκαλούν επιβράδυνση της άνθισης, ενώ σε συνδυασμό με την υψηλή σχετική υγρασία αυξάνεται ο κίνδυνος προσβολής από σκωριάσεις.
Καλλιεργητικές τεχνικές
- Προετοιμασία εδάφους: Κατά τη σπορά, το έδαφος θα πρέπει να είναι βωλώδες και όχι κονιορτοποιημένο. Έτσι, με τα συσσωματώματα του εδάφους, διασφαλίζεται η προστασία των φυτών από τους ψυχρούς ανέμους. Επίσης, ο χειρισμός των υπολειμμάτων του θεριζοαλωνισμού είναι σημαντικός σε περίπτωση που υπάρχει διαδοχή σιτηρών επί σειρά ετών. Η διατήρηση της υφής, της σύστασης και της γονιμότητας του εδάφους είναι υψίστης σημασίας. Τέλος, η διασφάλιση των απαραίτητων συνθηκών υγρασίας, αερισμού και θερμοκρασίας και ο καλός θρυμματισμός του εδάφους συμβάλλουν στην ομοιόμορφη σπορά και την ομαλή ανάπτυξη των φυτών.
- Σπόρος: Χρήση πιστοποιημένου πολλαπλασιαστικού υλικού, απαραίτητα καλής ποιότητας. Ο σπόρος καθαρίζεται και απολυμαίνεται με σκοπό την προστασία του από ασθένειες και την εξασφάλιση ικανοποιητικής φυτείας.
- Σπορά: Η σπορά της βρώμης στη χώρα μας γίνεται σχεδόν αποκλειστικά το φθινόπωρο. Ο κατάλληλος χρόνος για σπορά εξαρτάται από την ημερομηνία του πρώτου παγετού. Για να μπορέσουν να επιβιώσουν τα φυτά πρέπει να είναι 3-4 εβδομάδων. Η σπορά είναι συνήθως γραμμική με τη χρήση σπαρτικών μηχανών, καθώς και χύδην επιφανειακή με λιπασματοδιανομέα. Έπειτα, ο σπόρος καλύπτεται με οδοντωτή σβάρνα. Στη γραμμική σπορά, οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών δεν πρέπει να ξεπερνά τα 16 εκ, γιατί μειώνονται οι αποδόσεις λόγω του αδελφώματος. Το ιδανικό βάθος σποράς είναι 3,5-5 εκ. Οι πολύ βαθιές σπορές καθυστερούν το φύτρωμα, ενώ οι επιφανειακές δημιουργούν φυτά με επιπόλαιο ριζικό σύστημα και ευπαθή σε παγετό και πλάγιασμα.
- Λίπανση: Η γνώση της προϊστορίας του χωραφιού στο οποίο θα σπαρθεί η βρώμη, αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη κατάστρωση του κατάλληλου προγράμματος λίπανσης. Σε φτωχά εδάφη συνίσταται η προσθήκη χωνεμένης κοπριάς κατά την προετοιμασία του εδάφους, ενώ εάν δεν είναι εφικτό, η ανόργανη λίπανση αποτελεί αξιόπιστη λύση. Οι απαιτήσεις της βρώμης σε άζωτο, φώσφορο και κάλιο είναι σχετικά μικρότερες από τα υπόλοιπα σιτηρά. Συνήθως γίνεται εφαρμογή βασικής αζωτούχου λίπανσης 2-3 κιλά/στρέμμα, καθώς και 3 κιλά επιφανειακής λίπανσης την άνοιξη. Δόσεις υψηλότερες των 5 κιλών/στρ. αυξάνουν τον κίνδυνο πλαγιάσματος. Επίσης, συνιστάται η εφαρμογή 3-6 κιλών/στρ. φωσφόρου με τη μορφή φωσφορικής αμμωνίας ή υπερφοσφωρικών και 3,5-5 κιλά καλίου ανά στρέμμα.
- Άρδευση: Η βρώμη έχει υψηλές ανάγκες σε νερό. Η έλλειψη νερού κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης μπορεί να προκαλέσει μείωση του αδελφώματος και της ανάπτυξης του ριζικού συστήματος και κατά συνέπεια δημιουργία μικρόσωμων φυτών. Η ανεπάρκεια νερού κατά το ξεστάχυασμα μειώνει αισθητά τον αριθμό των ταξιανθιών, ενώ η έλλειψη νερού κατά την άνθιση μειώνει τον αριθμό των καρπών. Οι χειμερινές καλλιέργειες είναι συνήθως ξερικές, αλλά παρουσιάζουν υψηλές ανάγκες σε νερό κατά την περίοδο του καλαμώματος και μετά το πλήρες ξεστάχυασμα.
- Συγκομιδή: Κύριο κριτήριο για την επιλογή του κατάλληλου χρόνου συγκομιδής των καρποδοτικών καλλιεργειών είναι ο χρωματισμός της φόβης. Δεν θα πρέπει να επικρατεί το πράσινο χρώμα, αλλά να είναι ελαφρώς κίτρινη. Η συγκομιδή γίνεται με χορτοκοπτικές και αυτοδετικές μηχανές. Στις καλλιέργειες που προορίζονται για παραγωγή σανού, η συγκομιδή γίνεται όταν οι καρποί βρίσκονται μεταξύ του σταδίου γάλακτος και μαλακής ζύμης. Γίνεται θερισμός με χορτοκοπτικές μηχανές, ξήρανση στην επιφάνεια του χωραφιού κατά λωρίδες και στη συνέχεια συσκευασία σε μπάλες και αποθήκευση.
Εχθροί και Ασθένειες
Κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας της βρώμης, η φυτεία προσβάλλεται από διάφορους εχθρούς και ασθένειες. Οι σημαντικότεροι εχθροί είναι οι:
- Σιδηροσκώληκες: Ζουν στο έδαφος και τρέφονται με ρίζες, σπόρους και οργανική ύλη. Η μεγαλύτερη ζημιά προκαλείται στα νεαρά φυτά την άνοιξη από τις προνύμφες, οι οποίες αναπτύσσονται εκείνη τη περίοδο και τρέφονται με τους σπόρους.
- Αγρότιδα: Οι προνύμφες προσβάλλουν τα νεαρά φυτά, δημιουργώντας στοές στον κόνδυλο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό τους, καθώς και την αποκοπή του στελέχους που βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια του εδάφους.
Για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των εχθρών, οι παραγωγοί συνιστάται να συμβουλευτούν το γεωπόνο τους για τη χρήση των κατάλληλων εντομοκτόνων σκευασμάτων.
Η σημαντικότερη ασθένεια που προσβάλλει τη βρώμη είναι η σκωρίαση και οφείλεται σε μύκητα. Το υγρό περιβάλλον θεωρείται ευνοϊκό για την ανάπτυξη του. Για την αντιμετώπιση των σκωριάσεων συνιστάται η χρήση ανθεκτικών και πρώιμων ποικιλιών, η καταστροφή των μολυσμένων φυτικών υπολειμμάτων και η χρήση θειοκαρβαμιδικών μυκητοκτόνων.
Δήμος Βοΐου
Δημαρχείο: 2465-350100
Δ.Ε. Ασκίου: 2465-350200
Δ.Ε. Νεάπολης: 2468-350200
Δ.Ε. Τσοτυλίου: 2468-350100
Υπηρεσίες
Αστυνομικό τμήμα Σιάτιστας: 2465-021111
Αστυνομικό τμήμα Νεαπόλεως: 2465-002120
Ταχυδρομείο Σιάτιστας: 2465-021492
Ταχυδρομείο Νεάπολης: 2468-022319
Ταχυδρομείο Τσοτυλίου: 2468-031514
Ιερά Μητρόπολη Σισανίου & Σιατίστης: 2465-021365, 2465-021257